Ταχογράφος

Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου 2011

ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΑΠΟΜΠΕΥΣΗ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ!

Άκου να δεις, φίλε μου. Εδώ και μέρες σκεφτόμουν ότι ίσως θα έπρεπε να είμαι λίγο συγκρατημένος με αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας. Οκ, τα κάναμε σκατά και με κάποιο τρόπο πρέπει να τα διορθώσουμε. Γενικά, είμαι υπομονετικός άνθρωπος και μπορώ  και συγκρατούμαι. Σκεφτόμουν όλα αυτά που πιθανόν έχουν περάσει και από το δικό σου μυαλό. Ότι δηλαδή, έχουμε την τιμή να βιώνουμε την μαύρη σελίδα της ιστορίας της χώρας μας από αρχαιοτάτων χρόνων, ότι βαδίζουμε στο γκρεμό και διάφορα άλλα τέτοιου είδους δυσοίωνα, άλλα πάντα διατηρώντας την ψυχραιμία μου και μια ελπίδα ζωντανή με τα χίλια ζόρια που μπορεί μέρα με τη μέρα να πεθαίνει, αλλά διατηρεί έτσι κι αλλιώς το δικαίωμα να μας θάψει όλους.  Όμως, φτάνει κάποια στιγμή και η ώρα που το σύστημα κρασάρει. Ο εγκέφαλος καίγεται και ο έλεγχος χάνεται. Δεν συγκρατούνται τα νεύρα. Πιέζουν από μέσα προς τα έξω και οι πράξεις κρίνονται εκτός ορίων και αιρετικές. Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο είναι που λες ‘’χέστηκα’’!  Δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Δε με νοιάζει. Πώς το λένε; Όπως και να το λένε, η πρότασή μου είναι μία. Δημόσια διαπόμπευση.  Μην τύχει πολιτικός στο δρόμο μου. Λάθος του. Και δεν χρειάζονται πολλά πολλά. Ένα ΑΕΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ  και μια στοχευμένη απόχρεμψη είναι αρκετά. Κι είναι και μία κίνηση που δεν χρειάζεται και παρέα, τώρα που οι συναθροίσεις απαγορεύτηκαν. Κι όχι γιαούρτια και ντομάτες. Κοστίζουν. Άει στο διάολο γελοίοι!!!! Που μαύρη η ώρα και η στιγμή που σας έφερε στο δρόμο μου. Δημόσια διαπόμπευση, να μην τολμάτε να κυκλοφορείτε πέραν της Βουλής και του σιχαμένου σπιτιού σας. Ζήτω το έθνος, ζήτω ο Matisse. Άσχετο αλλά έτσι κι αλλιώς τον προτιμώ. Φτου!

Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου 2011

Η ελληνική περιφέρεια είναι εδώ!

Αποθεώθηκε και φέτος η ελληνική περιφέρεια. Όλο το καλοκαίρι, βρισκόταν μπροστά μου, καλυμμένη ή όχι, πάντα στητή και αγέρωχη, σημείο αναφοράς όλων των ελλήνων παραθεριστών. Απενοχοποιημένη  από τις παλιές απόψεις περί αισθητικής, παρέλαυνε με θράσος και υπερηφάνεια, εκτοπίζοντας όλες τις επίδοξες ανταγωνίστριες της διεθνούς αγοράς.  Ταλαιπωρημένη μέσα σε στενά τζιν, αεράτη μέσα σε φαρδιές φούστες, εκτεθειμένη στην ακτινοβολία πίσω από ένα μαγιό τριών τετάρτων ή και ολόγυμνη πάνω στην άμμο την καυτή, αποθέωνε την ύπαρξή της προκαλώντας δέος σε όλες τις Φιλιππινέζες  νταντάδες των πλουσίων παραθεριστών του καλοκαιριού. Αναιδώς τοποθετημένη σε μαυρισμένα κορμιά και καλοθρεμμένους μηρούς να διεκδικεί  μια θέση στο πάνθεον των διακοπών μας και να το καταφέρνει αβίαστα.  Γιατί, αυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας. Και γιατί, η μεσογειακή διατροφή, τελικά, τρέφει κώλο. Και μαγκιά μας! Και όσο και να αισθανόμαστε άσχημα, θα τη βολτάρουμε την περιφέρειά μας και ας μας κοιτάνε οι Βόρειες σαν εξωγήινους. Ίσως κι αυτές, έτσι να ήταν προγραμματισμένες να γίνουν και από το κρύο να μάζεψαν. Δεν βαριέσαι… Κωλοκατάσταση!  

Δευτέρα 29 Αυγούστου 2011

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ - ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΟΥΜΕ!

ΜΕ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟ ΣΑΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΝΟΥΜΕ ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΜΑΣ ΝΑ ΔΙΑΔΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΕ ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΗ ΜΟΡΦΗ. ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΟΣΟΥΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ, ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΟΥΝ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΑΡΕΣΚΕΙΑΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΟΥΝ ΜΕ ΟΠΟΙΟ ΜΕΣΟ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ. Η ΟΠΤΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΠΟ ΜΑΣ.
ΣΤΕΙΛΤΕ ΜΑΣ ΤΗΝ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ ΣΕ MP3 ΣΤΟ MAIL ΤΟΥ BLOG www.artiriart.gmail.com
ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΣΑΣ.

Κυριακή 21 Αυγούστου 2011

Το άλογο των διακοπών


Οι διακοπές μου φέτος ήταν ένα όνειρο. Ήμουν για είκοσι μέρες πάνω σ’ ένα φτερωτό άλογο και προσγειωνόμουν μια εδώ και μια εκεί, χωρίς ενδοιασμούς και αναστολές. Ένα μικρό λευκό άλογο με δυο διάφανα φτερά, μεμβράνες της νιότης μου,  που ξαναγύρισε, δώρο στην πιθανότητα. Γιατί στις διακοπές, όλα είναι πιθανά. Κι έτσι, οι δρόμοι έπαψαν να έχουν νόημα για μένα και τα χωριά, μικρές μακέτες ενός παλιού αισθήματος που κρατιόταν από τα βράχια, μες στα δέντρα, γύρω από την πλατεία με τον πλάτανο. Κι οι θάλασσες, διάφανο κορμί να κερνάει δροσιά και αλάτι τα περήφανα βράχια του στέρεου τοπίου. Και στην αγκαλιά μου ένα μωρό, να ανακαλύπτει την ομορφιά και να μην το αντέχει αλλά να συνεχίζει. Και το άλογο να προχωρά πέρα απ’ το παράλογο και να με φτάνει στο λογικό του ανεπανάληπτου και να με καθαρίζει απ’ όλα αυτά που ο χειμώνας συσσώρευσε στο νου και την καρδιά και να φωτίζεται και η πιο κρυφή χαρά της ζωής από το άσπρο γάλα των μικρών σύννεφων του βοριά που χόρευαν δίπλα μου τον καλοκαιρινό τους χορό, στροβιλίζοντας το σώμα τους στο άπειρο. Και μια γιαγιά στο πλάι του δρόμου να πουλάει πορτοκάλια και δυο βρώμικα κατσίκια να τρώνε ότι χλωρό απόμεινε από τη ζέστη του καλοκαιριού και δυο καστανά μάτια  να χαμηλώνουν στο μεγαλείο και να βουτάνε στα νερά, απόφαση μιας ζωής που δεν θα αφυδατωθεί ποτέ γιατί  από τη φύση της ξέρει ποιο είναι το σωστό. Και την ώρα του αποχαιρετισμού, το άλογο έκλαψε και μου  χάρισε τα φτερά και ένα πήλινο φλιτζάνι φτιαγμένο από το χώμα του τόπου που με φιλοξένησε. Και εγώ γεμάτος και πανευτυχής, πεζός στο δρόμο της επιστροφής να χαμογελάω και να ξέρω το γιατί. Γιατί έτσι.

Τρίτη 26 Ιουλίου 2011

Αθάνατη Ελληνική Επαρχία

Είναι πολύ ωραία η αίσθηση να μπορείς να φεύγεις από την πόλη και να πηγαίνεις στην εξοχή για λίγες μέρες. Αφήνεις πίσω τα καυσαέρια και τα τσιμέντα και μέσα σε λίγες ώρες βρίσκεσαι μέσα στα πεύκα και τη θάλασσα, ακούγοντας μόνο τα τζιτζίκια και την πηχτή σιωπή της νύχτας. Και μένεις εκεί, στο παραθαλάσσιο χωριό από δίπατα σπίτια με κεραμίδι και δρόμους στενούς που μετά βίας χωράνε δυο αυτοκίνητα μαζί. Πρωινό  στο μπαλκόνι με θέα το απέραντο γαλάζιο και μετά για μπάνιο στην παραλία με τα σκούρα βότσαλα. Μα πρώτα μια στάση για καφέ στο χέρι, βολεμένο στην τετραπglή χάρτινη θηκούλα για άνετη μεταφορά, απλό σαντουιτσάκι ζαμπόν τυρί, χωρίς ντομάτα για να μην αναγglιτσιάζει και τα νεράκια δώρο. Η θάλασσα ένα ποίημα! Δροσερή και φιλόξενη και πιο κει μια ευχάριστη κυρία να διαλύει τη μαγεία της στιγμής με την εκνευριστική, δυνατή φωνή της που χρησιμοποιεί σαν κράχτη της παρουσίας της. Κι ο ήλιος να σιγοκαίει το ανυποψίαστο δέρμα σου και όλο αυτό να σου αρέσει γιατί το σκούρο είναι  πιο γοητευτικό μέσα από τα λινά πουκάμισα του καλοκαιριού. Και μετά ντουζάκι στο σπίτι και φαγητό στην ταβέρνα της Ευθυμίας που ετοιμάζει μαζί με τον άντρα της μεζέδες της περιοχής και ψητά κρέατα μεγαλωμένα στην αρμύρα της θάλασσας. Και από την αυλή του σχολείου να ακούγεται κάτι σαν μουσική και να πηγαίνεις από περιέργεια να δεις τι τρέχει και να βρίσκεσαι έκπληκτος στον χορό του εξωραϊστικού συλλόγου,  με τους χωριανούς να εξωραΐζουν τους πόθους τους με ουισκια και λουλουδούδες υπό τους ήχους μιας ανελέητης ντραμς και ενός βιολιού στη μελωδία της Όμορφης Ευβοιώτισσας. Και μετά για ποτάκι στην παραλία με τον μαυρισμένο μυώδη μπάρμαν να αναρωτιέται αν προτιμάς την μαργαρίτα σου κανοgnική ή ντάκιουρι και τους θαμώνες να διασκεδάζουν, άλλοι με σαγιονάρα και άλλοι με κόκκινη γόβα, ανάλογα πάντα με την αισθητική που αποφάσισαν να λανσάρουν για αυτό το καλοκαίρι. Και μόλις φτάνει η ώρα της επιστροφής να ανακαλύπτεις ότι ίσως είναι μια καλή ιδέα να επιστρέψεις το άλλο σαββατοκύριακο για το καλοκαιρινό γλέντι  στο κέντρο Τα Κουνέλια όπου κάποιοι καλλιτέχνες της περιοχής θα κάνουν ό,τι καλύτερο  για να σου μείνουν αξέχαστοι… Εύκολο!

Τετάρτη 13 Ιουλίου 2011

Το κάστρο της μνήμης

Πάντα πίστευα ότι οι αναμνήσεις είναι άχρηστες. Πίστευα ότι αναφέρονται στα φαντάσματα του παρελθόντος μας και ότι  μας κρατάνε πίσω, δίπλα τους, απλά για να συνεχίζουν να έχουν την επίφαση της ισχύος τους, ξεκλέβοντας απλώς λίγες στιγμές από το παρόν μας χωρίς νόημα. Αμφισβητούσα τα συναισθήματα που μπορεί να προκαλούν, τονίζοντας πάντα την άποψη ότι πρόκειται για συναισθήματα ξαναζεσταμένα σ’ ένα τσουκάλι ακατάλληλο για τη φύλαξη νωπών γέλιων και δακρύων. Εξοργιζόμουν με τους ανθρώπους που πάντα είχαν να θυμούνται κάτι από το μακρινό παρελθόν τους και να κινούνται βάσει αυτού σε ένα παρόν διαφορετικό και επανατοποθετούμενο. Είχα πάντα στο μυαλό μου το τώρα και περιφρονούσα επιδεικτικά το τότε. Ξεχώριζα με μαεστρία τη μνήμη από την ανάμνηση και έκρυβα καλά φυλαγμένα τα αναμνηστικά της ζωής μου σε περίτεχνα κουτιά από χαρτί και μέταλλο στα πιο ψηλά σημεία της βιβλιοθήκης μου. Κι όλα αυτά, μέχρι τη στιγμή που η πηχτή ζέστη του καλοκαιριού, τυλιγμένη με τα αρώματα της πόλης ξετύλιξε το περιτύλιγμα και άρχισαν να σκορπάνε, δεξιά και αριστερά, γνωστές φιγούρες, χρώματα, γεύσεις, καταστάσεις και το μυαλό άρχισε να παραδίνεται σ’ αυτό το περίεργο χαμάμ του χρόνου και να αφήνεται στις αισθήσεις οι οποίες χοροπηδούσαν σ’ ένα πάρτι γενεθλίων γιορτάζοντας και τα τριάντα τόσα χρόνια μιας ύπαρξης που από τα τέσσερα, σηκώθηκε στα δύο και αυτή τη στιγμή της μάθαιναν πως θα μπορούσε ακόμη και να πετάξει, αν το ήθελε. Και καμία προσπάθεια αντίστασης. Ήταν όλα δικά μου και ήταν εκεί. Ο χορός των νιάτων μου σε μια ανασυγκρότηση αισθήματος νέου που περιείχε τα πάντα. Χτισμένα μες στα χρόνια με της σιγουριάς τα υλικά και της αθωότητας τα πνεύματα να φωτίζουν το οικοδόμημα μιας ζωής μοναδικού ρυθμού και πρωτότυπης σύλληψης αρμονικά συντονισμένο με την προσωπικότητα του παρατηρητή. Κι εγώ, στον πιο ψηλό πυργίσκο, χτίζοντας τα νέα πατώματα, να κοιτώ τις βάσεις και να αναπολώ κάθε χτύπο και κάθε νέο πετραδάκι που έβαζα, τότε, τις μέρες που δεν υπολόγιζα καθόλου στην ανάπτυξη. Και όλο αυτό να με συγκινεί πραγματικά και να με δυναμώνει για τα επόμενα γνωρίζοντας καλά πως τα υπόγεια, κάποτε ήταν οροφή.

Πέμπτη 7 Ιουλίου 2011

Πολίτης Αθηνών


Από τότε που σε γνώρισα, πάντα μου έλεγες ότι θα ήθελες πολύ να μπορούσες να φύγεις για κάποια άλλη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα και να ζούσες εκεί. Πάντα, αυτό ήταν κάτι που σε γοήτευε. Πάντα πίστευες ότι εκεί τα πράγματα λειτουργούν καλύτερα απ’ ότι στην Αθήνα ή και την Ελλάδα γενικότερα. Κι εγώ πάντα αρνητικός. Δεν ήθελα ούτε να το ακούσω. Ποτέ δεν καταλάβαινα την ανάγκη σου αυτή. Όσο κι αν προσπαθούσα, ήταν πέρα από τη λογική μου. Κάποια στιγμή και για άσχετους λόγους μου είπες ότι θα ήθελες να μάθεις τους λόγους για τους οποίους μου αρέσει να μένω σ’ αυτό το μπουρδέλο. Μπήκα σε απίστευτες σκέψεις. Έπρεπε να καταφέρω να μεταποιήσω τις αισθήσεις  σε λέξεις και με αυτές να τις περιγράψω το ίδιο δυνατές όπως υπάρχουν μέσα μου χωρίς να χάσουν τη μαγεία και τη δύναμή τους. Δύσκολο. Αλλά όχι και ακατόρθωτο. Έτσι, αφέθηκα. Και ξαφνικά βρέθηκα στην Πειραιώς, σε μια αφόρητη κίνηση, που μου έδινε όμως το δικαίωμα να παρατηρώ για πολύ ώρα στο βάθος τον πάλλευκο Παρθενώνα με φόντο τον αττικό ουρανό και δυο κοτσύφια να ερωτοτροπούν στη λεύκα της νησίδας, περαστικά, στο ταξίδι τους προς την αναζήτηση του καλοκαιριού.  Και πιο κει ένα λιμάνι ανοιχτό στην Μεσόγειο και μια παράκτια γραμμή, απαρχή του αιώνιου Αιγαίου και λίγοι φοίνικες, φυτεμένοι πρόσφατα στη σειρά, με γεωμετρική ακρίβεια, προσπάθεια καλλωπισμού της απογευματινής μας βόλτας. Και άνθρωποι αγχωμένοι στους απελπιστικά γκρίζους δρόμους, να κανονίζουν ραντεβού για μια μπύρα ή ένα καφέ στις μικρές οάσεις της πόλης, μέσα στα στενά των παλιών γειτονιών και τις ταράτσες των νεοκλασικών κτιρίων που επιβίωσαν από τη βία της αντιπαροχής. Και δυο παιδιά με κοντομάνικο στη γειτονιά μου να παίζουν ποδόσφαιρο με τέρμα δυο κουτάκια coca cola και μια γιαγιά να τους φωνάζει να μη της σπάσουν το γεράνι στο παράθυρο. Και δυο υγρά μάτια στη θέα δυο άλλων ματιών στη μέση της Ερμού, πίσω απ’ το εκκλησάκι της Καπνικαρέας. Κι όλοι μαζί, αγανακτισμένoι, έξω από το κοινοβούλιο για να μη χαθούν αυτές οι γεύσεις στο βωμό του ευρωπαϊκού ονείρου και γίνουμε και μείς όπως όλες οι άθλιες πρωτεύουσες που πάντα ονειρευόσουν. Και μέσα σ’ όλα αυτά, η ερώτηση μέσα μου να γίνεται πιο έντονη από ποτέ. Σου αρκεί; Και η απάντηση αυθόρμητη στην σιγουριά της καθημερινότητας που καλημερίζεις τον περιπτερά και βρίζεις τον ταξιτζή, χρέος στην ισορροπία του ταπεραμέντου σου. Μου αρκεί. Κι όσο παραμένεις, μου περισσεύει.