Ο κήπος της Χεσθημανής

Οι μοναδικές  στιγμές ελευθερίας στη ζωή ενός ανθρώπου είναι οι καθιστές στιγμές της κένωσης. Στιγμές υπέροχα βρωμερές και ανακουφιστικές, πολλές φορές καλύτερες  και από ένα δίωρο σεξ, που έτσι κι αλλιώς πάντα περικλείει και την πιθανότητα μιας αποτυχίας. Στιγμές αυτοκρατορικές, στον προσωπικό  σου πορσελάνινο θρόνο, όπου κυρίαρχος των πιο κρυφών σου αισθήσεων, συναντάς το ανώτερο  και επανέρχεσαι ήσυχος και δημιουργικός, απαλλαγμένος από κάθε λογής  κακή ενέργεια σε κατοικούσε ως τότε. Πρόκειται για τα προσωπικά σου Ελευσίνια Μυστήρια όπου η πορεία και το αποτέλεσμα, σου ανήκουν ολοκληρωτικά και όπου η ανιδιοτέλεια αποθεώνεται στο ύψιστο.  Μόνο εσύ με σένα και ενδιάμεσος ο πόνος. Το μόνο δημιουργικό συναίσθημα στη φύση. Και που όσο μεγαλύτερος ο πόνος, τόσο μεγαλύτερη η ευγνωμοσύνη του μετά σου.  Η καθημερινή μας προσωπική άνοιξη  όπου μέσα σε λίγα λεπτά κάτι πεθαίνει και κάτι γεννιέται απ’ την αρχή, αφήνοντας πίσω μόνο ζωή και εμπειρία.  Κι όλα αυτά τόσο παρεξηγημένα από την μικροαστική  μας αντίληψη περί ευγένειας και καλών τρόπων συμπεριφοράς, σε βαθμό κακουργήματος, αφού  ούτε το όνομά τους δεν μπορούμε να προφέρουμε. Κι είναι τόσο άδικο να μην μπορείς να πας για χέσιμο με την ίδια χαρά που πας σε ένα σκυλάδικο για παράδειγμα, όπου, και εκεί ακόμη, για να αισθανθείς ελεύθερος πας και το μόνο  τελικά που αντιλαμβάνεσαι είναι ότι σε έχουν όλοι χεσμένο και μόνο αυτοί το χαίρονται. Και ονειρεύεσαι την ώρα και τη στιγμή που θα βρεθείς, στα ιδιαίτερα, μονάχος, χωρίς βρακί στον κώλο να μηδενίζεις πάλι το κοντέρ στην προσμονή του καινούργιου.

Μη μου το σύμπαν τάραττε

Και για να μη σε κουράσω, θα μπω κατευθείαν στο θέμα και θα σε ρωτήσω. Αν εγώ, προσωπικά, επιθυμήσω το κακό του Paulo Coelho και συντονιστώ μ’ αυτή μου την επιθυμία, το σύμπαν θα συνωμοτήσει ώστε να μου την πραγματοποιήσει ή λόγω συγγενικών δικαιωμάτων δεν πιάνει;  Όχι ότι έχω κάτι προσωπικό μαζί του, αλλά όλη αυτή η ενεργειακή παραφιλολογία των  ημερών, έχω την αίσθηση,  ότι μας ωθεί με τον χειρότερο τρόπο, σε έναν πολιτισμό του καναπέ και του κρεβατιού με την επίφαση φιλοσοφικών αναζητήσεων υψηλής αισθητικής και ανατολίτικης ευαισθησίας και με βασικό στόχο την αποχαύνωση του αναγνώστη που αδύναμος και ονειροπαρμένος μετονομάζει τη μαλακία σε διαλογισμό και εξυψώνεται σε στρατόσφαιρες ιδεατές και στείρες.  Και εντάξει, το δικαίωμα του αυνανίζεσθαι είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός. Αλλά, μη μας παίρνεις ρε φιλαράκι στο λαιμό σου και αναζητούμε παντού αστρικές προβολές σαν να πρόκειται να αλλάξει η ζωή μας απλώς με μια γνώση που ούτε στο ταπεραμέντο μας είναι, ούτε στον πολιτισμό μας. Γιατί κι εγώ τους έχω κάνει τους διαλογισμούς μου, τα άνοιξα και τα τσάκρα μου, αλλά το χάρα μου μόνο με κανένα χάδι και κανένα κοψίδι το ικανοποιώ και όπως φαίνεται, κι αυτό θα μου λειφθεί σε λίγο καιρό. Και κει να δεις γλέντια. Που θα ανακαλύψουμε ότι δεν περιεχόμαστε σ’ αυτό το σύμπαν το συμπονετικό που δέχεται παραγγελιές , αλλά στο άλλο, το αδηφάγο. Και μόνοι πια, στο ενεργειακό μας αυγό, δεν θα μπορούμε ούτε σε ένα συνέδριο να πάμε, ούτε μια συνεδρία της προκοπής  να απολαύσουμε μιας και αυτά τα εναλλακτικά δεν τα καλύπτει ούτε και το ΙΚΑ. Γι’ αυτό σου λέω, πάψε να παρακαλάς και κούνα και λιγάκι το δαχτυλάκι σου γιατί σε βλέπω να καταλήγεις σαν την Αθανασία του Αιγάλεω να διαδίδεις τις  διδαχές που κάποτε σε συγκλόνισαν και δικαίως ακολούθησες πιστά,  γιατί πάνω απ’ όλα είσαι και καλός άνθρωπος.

The Esthete family #2

made in Greece

Ελληνίδα, Έλληνα,
             πολύ μου τα έχετε σπάσει τα νεύρα με την όλη μετριοπάθειά σας σχετικά με τα θέματα της οικονομίας και της πορείας της μαγευτικής μας Ελλάδας, αλλά τι να κάνω που σας αγαπώ;  Ναι. Σας αγαπώ. Ως νέα ντεκαπαρισμένη Μαρία Αλιφέρη, σας αγαπώ και το δηλώνω ευθαρσώς παρόλη την απαράδεκτη αναισθησία που σας δέρνει. Γιατί μη μου πεις πως σε ψεκάζουν και γι’ αυτό νταγκλάρεις και έρχεσαι στην αποχαύνωση.  Λυπάμαι, αλλά δεν θα σε πιστέψω.  Απλώς, όσο έχεις ακόμη οικονομίες και μπορείς και παίρνεις τσιγαράκια και πηγαίνεις στα μπουζούκια, διατηρείς το αναφαίρετο δικαίωμα της γουρουνιάς.  Και καλά κάνεις δηλαδή. Ποιος είμαι εγώ που θα σου υποδείξω τη στάση ζωής σου;  Αλλά, μωρή γουρούνα, κάθεσαι που κάθεσαι άπραγη στο σπίτι, βλέποντας  όλες αυτές τις απαράδεκτες τηλεοπτικές εκπομπές του life style και της προσαρμοσμένης κυτταρίτιδας, κάνε και μια σωστή παράλληλη πράξη.  Συντονίσου λίγο με το  συμφέρον σου.  Θες να ξυρίσεις το μουνί σου;  Πάρε bic. Αφού την έχεις την ελληνική τη φίρμα σου, εμπιστέψου την. Μη φας πατατάκια Τσακίρης, τώρα που αγοράστηκε από την Coca Cola, φάε μπισκοτάκια Παπαδοπούλου που παραμένουν ελληνικά και πρόσθεσαν και τα πολύσπορα χαρμάνια και την ανταγωνίζονται τη γερμανική τη συνταγή με μεγάλη επιτυχία.  Με λίγα λόγια, έλα στα συγκαλά σου και υποστήριξε λιγάκι ότι μας απόμεινε, πριν πουληθεί κι αυτό μέσα σε μία νύχτα και ψάχνουμε και τα αυγά και τα πασχάλια,  που κι ο Μιμίκος, αν συνεχίσεις έτσι, θα τα δανειστεί τα ρούχα της Μαίρης και θα το πουλήσει το κορμί του στα Μέγαρα κάπου στην Εθνική Αθηνών Μεγάρων, τιμή και δόξα στα ξεπουλημένα κοτόπουλα που δεν τα εμπιστεύτηκαν ποτέ οι συμπατριώτες τους.  Κι αν περνάει κι απ’ το χέρι σου γλυκέ μου, πάσης Ελλάδος, γείτονα, μία μόνο επιθυμία θα είχα σχετικά με όλους αυτούς που μας έφτασαν σ’ αυτό  το σημείο να μιλάμε για όλα αυτά τα δυσοίωνα.  Να ταφούν μπρούμυτα.

Λίγο ξύδι για τη Νάνα

Και σαν να μη μας έφταναν τα προβλήματά μας, θύμωσε και η Νάνα. Γιατί Νάνα μου; Γιατί στεναχωρείς μ’ αυτό τον τρόπο τους πελάτες σου; Ποια σκοτεινή δύναμη σε οδήγησε σ’ αυτή τη συμπεριφορά; Πας καλά κούκλα μου; Και στην τελική, πως την είδες; Η μαμά του Έθνους; Ε, να σου πω κάτι; Αλλά μην συγχιστείς και έρθει η χορδή και τσιτώσει και πιάσεις τις νότες τις άπιαστες. Δεν είσαι η μητέρα μας. Ποτέ δεν ήσουν.  Γι’ αυτό ηρέμησε λιγάκι και άσε τα ντεμέκ βαρύγδουπα γιατί δε μασάμε και το βλέπω το Ηρώδειο, άδειο , στην επόμενη τελευταία σου παράσταση. Επί του παρόντος το μόνο που προτείνω είναι λίγο ξύδι. Δεν ξέρω αν θυμάσαι τη λαική ρήση  ''Θύμωσες; Ξύδι''. Και που είσαι; Αν θέλεις, προτίμησε το TOP…  Νομίζω το εξάγουμε… Είναι κι αυτό μια βοήθεια. Φιλάκια!!!

The Esthete family #1

Όταν έκλαψε η Μπήλιω

Αχ, Μπήλιω μου, Μπήλιω μου! Ποιος να  το ‘ξερε να σε ειδοποιήσει να είσαι προετοιμασμένη. Ήρθαν οι ανάδρομοι πλανήτες και έκατσαν πάνω απ’ το κεφάλι σου και το έκαναν το θαύμα τους. Και εμείς  ακόμη,  που σε κοροϊδέψαμε, που περιμέναμε πως και πως την ανακρίβειά σου, που ζούσαμε για το σαρδάμ και το κόμπιασμά σου, ακόμη κι εμείς παγώσαμε μπροστά στην αλήθεια σου. Γιατί όπως και να το κάνουμε, μόνη σου ήσουν, μόνη και πιστή στις τέχνες και τον πολιτισμό αυτού του τόπου. Η μελαχρινή ευχάριστη των απογευμάτων μας με το πειραγμένο σίγμα σου και την χρόνο με το χρόνο όλο και πιο φανταχτερή ελιά πάνω από το στόμα σου, γέφυρα πολιτισμού από το ποπ στο κλασικό και τούμπαλιν. Και το τηλεοπτικό κοινό χωρίς ενημέρωση πια, παγωμένο μπροστά στους άδειους δέκτες να περιμένει μήπως κι αλλάξει κάτι και ξαναβγείς να το καλησπερίσεις με ζωντανή μουσική, συγγραφείς και φωτογράφους, ορφανοί όλοι τους πια,  χωρίς καμία πρόσβαση στην τηλεοπτική πραγματικότητα της μαγειρικής και του σκυλάδικου. Άνθρωποι αποσβολωμένοι μπροστά στο βουρκωμένο σου αντίο, που παραφράζοντας τον Καβάφη σκέφτονται ''και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς τη Μπήλιω…. ήσαν μια κάποιο λύσις''.